متولد 1355 صادره از شيراز
اكبري ساكن خيابان گرگانِ تهران دنياي اش يك اتاق است كه نقاش هايش از نصف آن سررفته اند و نيمه ي ديگر آن جهاني است كه او در آن چون گياهي زيست مي كند. 
اين هنرمند جوان پس از اينكه نقاشي را با سبك رئاليسم شروع مي كند، سبك هاي مختلفي از امپرسيونيسم تا اكپرسيونيسم، از كارهاي فيگوراتيو تا آبستره را تجربه مي نمايد. اين به قبل از سال 1374 باز مي گردد، زماني كه او نوزده سال بيشتر نداشت تا اين زمان چندين نمايشگاه انفرادي در شيراز برگزار مي كند. محمد حسين اكبري در سال 1376 اولين نمايشگاه كارهاي تجربي و سقاخانه اي اش را در گالري لاله ي تهران به نمايش مي گذارد. كارهايي كه از گليم هاي سنتي ايراني الهام گرفته اند. تا سال 1378 اكبري شيوه هاي مختلفي را تجربه مي كند در اين ميان نقاشي هاي فيگورايتو او ، از جمله تابلوي «مسيح» به خوبي توان تاثيرگذاري او را در اين عرصه نشان مي دهند؛ كارهايي كه به شدت از رئاليسم فاصله دارند اما بسيار مديون تجربه هاي اوليه ي رئاليستي او هستند. اكبري تا سال 1380 چندين نمايشگاه انفرادي در تهران برگزار مي كند. سال 1381 نمايشگاهي از نقاشي هاي بسيار ساده شده ي  در گالري سيحون برگزار مي کند كه مركب از دو سه حركت رنگي سياه يا زرد عمودي و افقي در كنار دايره اي قرمز در گوشه ي تصوير هستند. در اين نقاشي هاي به غايت موجر و بدون زوايد كه مدت زمان خلق آنها شايد به چند ثانيه برسد، تلفيق انتزاع گرايي و طبيعت گرايي به گونه اي بديع انجام گرفته است به نحوي كه نقاش به سمت هيچ كدام ازاين دو در نمي غلتد و در واقع خودش را درموقعيتي فراسوي آنها مستقر مي كند.
آثار نمايش داده شده در اين مجموعه برگزيده اي از چندين دوره فعاليتهاي اکبري مي باشد.