از دوره متقدم تيمورى هيچ نوع مرکز توليد سفالينه شناخته نشده است، اما اطمينان حاصل شده که پايتختهاى تيمورى يعنى مشهد و هرات در خراسان، بخارا و سمرقند در آسياى مرکزى داراى کارگاههاى بزرگى بودهاند که غير از کاشىهاى زيبا براى تزئين ساختمانها، سفالينه هم توليد مىشده است.
در دوران تيمور و پس از آن معرق کاشى زيباترين شاهکارهاى خود را آفريد، که مسجد گوهرشاد مشهد نمونهٔ کامل و با ارزش آن است.
از دوران تيمورى آثار چندان بااهميتى در زمينهٔ فلزکارى برجا نمانده است. در اين دوران قالبهاى قبل از تيموريان بار ديگر توليد شد ولى خشنتر و ناپختهتر شد. از اشياء باقيمانده که نمايانگر ذوق و سليقه دوره نخستين تيمورى است اشياء سنگينى باقى مانده با شکل ساده و منسجم و در اندازهٔ بزرگ. نوع ديگر نيز کار مىشده که در تزئين درها و اثاثيه خانه بکار مىرفته و بهشکل الواح تزئينى مشبککارى شده است. از طريق نگارهها مىتوان دريافت که در اين دوره جواهرکارى روى سنگ انجام مىشده است و در وسايل منزل از سنگ استفاده مىشده؛ از اين دوران سلاحهاى زيادى بدست آمده که با مهارت و استادى ساخته شدهاند.
حکاکى آثار بزرگ در دورهٔ تيمورى ادامه يافت و محرابها، درها و تابوتهاى يادوارهاى از اين دوران بيادگار مانده است. اين آثار نقوش ترئينى دارند و کندهکارىهاى بسيار عميق با جزئيات دقيق روى آنها کار شده؛ از نمونههاى اين نوع آثار در مدرسهٔ الغبيک در سمرقند است که به سال ۸۲۰ کار شده است.