در ايران اسلامى نقاشى شامل تصويرسازى کتاب بود؛ بعد از بغداد اين هنر در مراکز تبريز، اصفهان، شيراز و هرات کار شد که هر يک داراى ويژگىهاى خاص خود بودند.
بعضى نقاشىهاى قرن نهم ميلادى در نيشابور داراى مشخصههاى مشترکى با تذهيبهاى قرآنى معاصر خودش است.
يک رشته از قطعات نقاشى سده نهم با ماهيتى کاملاً متفاوت و طرحهاى پيکرهاى با رنگهاى روشن است که اغلب بازنمايى زنان و گاهى ديوان و تا حدودى مردان بهصورت تمام قد است. کاوشگران آثار نيشابور معتقدند اين قطعات متعلق به يکى از پيروزىهاى رستم بر ديوان است.
در اينجا يک ويژگى در هنر اسلامى بهوجود مىآيد که هاله دور سرهاست. يک قطعهٔ نقاشى بزرگ در ايران پيکرهٔ نيمقد يک قوشچى سوار بر اسب است. از مشخصههاى اين اثر مثل نمونههاى بىشمار بعدى وجود رشتهاى از کتيبههاى کوفى در آستين بالايى پيکره است. از اين دوره رسالهاى راجع به ثوابت در دست است که همه نسخههاى اين رساله صور فلکى را با تصاوير ذهنى نشان مىداد و اغلب از اساطير کهن يا از جهان حيوانات مايه گرفته بود. اين اثر در حدود سال ۹۶۵ . تأليف شده است.
بهر شکل از قرن سوم تا هفتم هجرى مرکز نصرى در بغداد بود. از جمله کتابهايى که در بغداد مصور شدهاند خواصالادويه، مقامات حريري، کليله و دمنه را مىتوان نام برد.